Poniższy artykuł opracowano w oparciu o stan prawny obowiązujący w momencie powstania tego artykułu.
Redakcja nie gwarantuje aktualności tekstu w okresie późniejszym, jak również nie ponosi odpowiedzialności za ew. stosowanie się do zawartych w nim zaleceń.

Wanna w piwnicy, ale nie w łazience, czyli piwnice do wykorzystania ....

Henkel Polska Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 41

Dział Techniczny:

tel. 0-41 371 01 00, fax 0-41 374 22 22

infolinia: 0-801 120 241, www.ceresit.pl

 

 

Najczęstszym problemem starych piwnic jest zawilgocenie, porażenie grzybem w efekcie zupełnego braku lub zużycia się izolacji poziomych i pionowych ścian. W zabudowie zwartej często nie ma możliwości odkopania ścian zewnętrznych budynków w celu odtworzenia lub wykonania izolacji pionowej. Zabezpieczenie przed wilgocią piwnic od wewnątrz musi być poprzedzone dokładną oceną stanu technicznego budynku, przyczyn zawilgocenia, pomiarami stopnia zawilgocenia ścian, rozpoznaniem stopnia zasolenia, ekspertyzą mykologiczną. Dopiero po przeanalizowaniu danych z oględzin, badań i pomiarów, można ocenić techniczną zasadność hydroizolacji pomieszczeń piwnicznych od środka, czyli wykonania izolacji typu wannowego. Często wykonanie takiej izolacji okazuje się w efekcie tańsze niż odkopywanie budynku od zewnątrz i odtwarzanie izolacji.

 

Prace zaczyna się od skucia wszystkich tynków wewnętrznych na ścianach w piwnicy. Należy też wykuć zwietrzałą zaprawę ze spoin między cegłami i kamieniami na głębokość do 2 cm oraz usunąć mechanicznie z powierzchni odsłoniętej cegły wszelkie ślady zasoleń (np. przy użyciu szczotek drucianych). Rozkucia wymagają też wszelkie rysy, pęknięcia.

W miejscach noszących ślady porażenia grzybem, skuty tynk trzeba traktować jako odpad niebezpieczny. Ponadto w miejscach tych , po oczyszczeniu muru, przeprowadzić zabiegi odgrzybiające polegające na posmarowaniu, przy użyciu szczotki powierzchni ścian preparatem grzybobójczym, np. Ceresit CT 99, rozcieńczony wodą w stosunku 1:2.

Często w ścianach piwnic ujawnia się zjawisko podciągania kapilarnego, które należy przerwać przez wykonanie przepony poziomej, którą wykonuje się w ścianach zewnętrznych nieco powyżej poziomu terenu wokół budynku. W pozostałych - w poziomie posadzki.

W lokalach gastronomicznych, przepisy sanitarne wymagają, by powierzchnie ścian i posadzek w pomieszczeniach zaplecza kuchennego były zmywalne. W praktyce oznacza to, że musza być pokryte okładziną ceramiczną . W takim przypadku przeponę wykonuje się w poziomie górnej krawędzi okładziny ceramicznej. W ścianach o zawilgoceniu do 12%, przeponę tę można wykonać metodą iniekcji grawitacyjnej przy użyciu płynu Ceresit CO 81, kompozycji alkalicznych krzemianów i metylosilikonianów. Zamyka on kapilary przez wytwarzanie żelu krzemionkowego i hydrofobizuje powierzchnie wewnętrzną kapilar. W przypadku zawilgocenia w przedziale 12-120%, przeponę tę należy wykonać metodą iniekcji ciśnieniowej. W tym celu nawierca się otwory o średnicy 13 - 18 mm, na głębokość o 5 cm mniejszą od grubości muru, w rozstawie co 15 cm. Powinny być tak wiercone, aby przecinały co najmniej dwie spoiny poziome miedzy cegłami. Po wywierceniu otworów należy je starannie oczyścić ze zwiercin, zamontować w nich końcówki iniekcyjne (tzw. packery) i przystąpić do wykonywania iniekcji. Zużycie preparatu CO 81 wynosi, w zależności od struktury porów w murze, od 10 do 15 kg na 1 m2 powierzchni wykonywanej przepony. Po wykonaniu przepony, otwory po iniekcji grawitacyjnej wypełnić zaprawą montażową Ceresit CX 15. W przypadku iniekcji ciśnieniowej, usunąć końcówki iniekcyjne, a otwory wypełnić materiałem mineralnym Ceresit CN 76, a w słabszym murze - Ceresit CR 65.

Przy zawilgoceniu murów powyżej 20%, przed wykonaniem przepony należy je osuszyć, np. przy użyciu urządzeń mikrofalowych.

Na powierzchni wszystkich ścian zewnętrznych poniżej wykonanej przepony poziomej oraz powierzchni ścian przeznaczonych pod okładzinę ceramiczną trzeba wyrównać mur, uzupełnić spoiny i rozkucia zaprawą cementową modyfikowaną emulsją kontaktową Ceresit CC 81, układaną na warstwie kontaktowej.

Warstwę kontaktową (poprawiającą współpracę „starego” muru z materiałem wypełniającym) należy przygotować poprzez zmieszanie cementu portlandzkiego z piaskiem drobnoziarnistym (do 0,4 mm) w proporcji objętościowej 1:2. Tak przygotowaną suchą mieszankę należy wymieszać z cieczą zarobową, którą stanowi roztwór emulsji kontaktowej Ceresit CC 81 w wodzie w stosunku objętościowym 1:2. Ciecz zarobową należy dodawać do przygotowanej suchej mieszanki aż do uzyskania konsystencji farby emulsyjnej. Tak przygotowany materiał należy nanosić szczotką lub pędzlem o twardym włosiu na powierzchnię betonu warstwą o grubości około 1 mm.

Po nałożeniu warstwy kontaktowej, metodą mokre na mokre, w ciągu około godziny należy nanieść wypełnienie ubytku, a przynajmniej pierwszą jego warstwę. Ważne jest, by wypełnienie nakładać na niezwiązaną (mokrą) warstwę kontaktową.

Materiał wypełniający ubytki w murze przygotowywany jest z zaprawy cementowej lub betonu drobnoziarnistego (w zależności od wielkości ubytku) i cieczy zarobowej, którą stanowi roztwór emulsji kontaktowej Ceresit CC 81 w wodzie.

Zasady przygotowywania materiału wypełniającego podaje poniższa tablica:

 

 

Z kolei powierzchnie ścian powyżej przepony poziomej oraz powierzchnie ścian, dla których nie jest przewidywane pokrycie okładziną ceramiczną , po skuciu istniejącego tynku, należy zwilżyć i uzupełnić ubytki w murze, spoinach oraz ewentualnie wyrównać powierzchnię ścian za pomocą tynku cementowego z domieszką napowietrzającą Ceresit CO 84.

Na tak przygotowanym podłożu należy wykonać szpryc z renowacyjnego tynku podkładowego Ceresit CR 61 modyfikowanego emulsją kontaktową Ceresit CC 81 o grubości ok. 5 mm pokrywający ażurowo 50% powierzchni ściany. Po stwardnieniu narzutu, na ścianę nakłada się tynk renowacyjny podkładowy Ceresit CR 61 o grubości około 1 cm, a następnie, po upływie co najmniej dwóch dni, warstwę właściwego tynku renowacyjnego Ceresit CR 62 o grubości ok. 2 - 3 cm, którego zadaniem jest kumulowanie soli budowlanych i umożliwienie odparowania wilgoci. Warunkiem osuszającego działania tynku renowacyjnego jest skuteczna wentylacja pomieszczeń piwnicznych.

Wykonany tynk renowacyjny można wyrównać, po upływie 5 – 7 dni za pomocą szpachlówki Ceresit CR 64.

Stosowanie pełnego systemu tynków renowacyjnych jest niezbędne w przypadku wysokiego stężenia soli budowlanych w zabezpieczanym murze. W przypadku mniejszych stężeń jest możliwe „odchudzenie” układu warstw.

Na tak wykonanym tynku renowacyjnym można nakładać tylko i wyłącznie materiały wykończeniowe, które są przepuszczalne dla pary wodnej; rekomenduje się tu farby silikatowe Ceresit CT 54 (po minimum 3 dniach), silikonowe Ceresit CT 48 ( po minimum 2-3 tygodniach), szlachetne tynki cienkowarstwowe mineralne Ceresit CT 35, CT 36, CT 137, tynki silikatowe Ceresit CT 72 i 73, tynki silikonowe CT 74 i CT 75. Tynki można nakładać na powierzchnie wyrównaną szpachlówką też po upływie co najmniej 2-3 tygodni.

Na ścianach wyrównanych zaprawą cementową modyfikowaną emulsją CC81 (powierzchnie poniżej przepony poziomej i przeznaczone pod okładzinę ceramiczną) podłoże zwilżyć, odczekać do osiągnięcia stanu matowo wilgotnego, a następnie nałożyć elastyczną powłokę uszczelniającą Ceresit CR 166 w ilości 3 –5 kg/m2, w zależności od intensywności oddziaływania wód gruntowych Powłokę nanosi się pędzlem co najmniej w dwu warstwach.

Na powierzchniach zabezpieczonych CR 166, a nie przeznaczonych pod okładzinę ceramiczną, należy nałożyć 2 cm tynku renowacyjnego Ceresit CR 62 lub tynku cementowego z dodatkiem środka napowietrzającego Ceresit CO 84, dla zabezpieczenia przed zjawiskiem wykraplania się pary wodnej.

Zniszczone posadzki również wymagają oczyszczenia. Po oczyszczeniu, nośne podłoże wyrównuje się, w zależności od wymaganej grubości wyrównania, za pomocą zaprawy samopoziomującej Ceresit CN 72 lub mas rozlewnych Ceresit CN 76 lub CN 78. W przypadku konieczności ułożenia na posadzce wyrównania o większej grubości, rzędu kilku centymetrów, stosuje się zaprawę Ceresit CN 83 lub masę Ceresit CN 87. W styku ściany z podkładem betonowym, należy wykonać wyoblenie (fasetę) o promieniu 4 cm. Materiały posadzkowe zawsze, w takich przypadkach, układane są na warstwie kontaktowej przygotowywane przy użyciu emulsji Ceresit CC 81. Po zwilżeniu wyrównanego podłoża, wykonuje się na nim izolację z powłoki uszczelniającej Ceresit CR 166, zgodnie z podanymi wyżej wskazówkami.

 

Taką izolację należy wykonać na całym podkładzie pod posadzki we wszystkich pomieszczeniach „morych”: kuchnia, umywalnie, sanitariaty oraz wszędzie tam, gdzie zachodzi podejrzenie możliwości przesączania się wody gruntowej przez warstwy posadzkowe.. Izolację tę należy wyprowadzić na ściany pasem o szerokości 20 cm (ewentualnie połączyć z izolacją na ścianach).

Po wykonaniu powłoki uszczelniającej (na ścianach i posadzkach), można kleić na niej wykładzinę ceramiczną na kleju Ceresit CM 17 lub CM 18. Do wykonania spoinowania rekomenduje się spoinę Ceresit CE 40 lub CE 43.

 

 

Omówiona powyżej technologia robót zabezpieczających i renowacyjnych została przedstawiona na rysunkach:

 

Kliknij myszką na wybranym rysunku, żeby go powiększyć
Rys. 1. Przepona pozioma wykonana od zewnątrz przeciw wodzie kapilarnej. Rys. 2. Przepona pozioma od zewnątrz z uszczelnieniem od wewnątrz przeciw wodzie naporowej.
Rys. 3. Wykonanie izolacji wzdłuż ściany wewnętrznej przy różnym poziomie posadzek. Rys. 4. Wykonanie izolacji grubych murów.